Typy psychologiczne badaczy naukowych cz. 8

Do klasyków zaliczyłbym dalej słynnego zoologa i embriologa rosyjskiego, Aleksandra Kowalewskiego, który był niemal głównym twórcą embriologii porównawczej, wykazawszy podobieństwo rozwój kręgowców, lancetnika oraz osłonie (lunicata), zaliczanych już do zwierząt bezkręgowych, oraz dowiódłszy między innymi, że w rozwoju owadów i robaków występują, podobnie jak u zwierząt kręgowych, szczególne, embrionalne warstwy komórek, zwane listkami zarodkowymi. Otóż Kowalewski, którego miałem szczęście znać osobiście, posiadał wiele bardzo cech badacza-klasyka, nie stworzył on jednak wcale szkoły, nie pozostawił po sobie uczni; wykłady męczyły go i wreszcie przeniósł się z Odessy, gdzie był profesorem uniwersytetu, do Petersburga, jako „akademik”, mogący na tern stanowisku już wyłącznie oddać się badaniom naukowym.

Dwa jeszcze rysy, według Ostwalda, znamionują klasyka. Ponieważ wypuszcza on w świat swe publikacje po nader długiem opracowywaniu ich, jest on do nich bardzo przywiązany, jakby do wychuchanych i wypieszczonych dzieci. Dlatego jest niezmiernie wrażliwy na krytyki, bierze sobie bardzo do serca, gdy późniejsi badacze wykazują mu pewne niedokładności lub błędy obserwacji.

Comments
  1. Reklama

    To Cię zainteresuje:

    granity szwedzkie
    granulat EPDM
    Hds części
    Hiab części zamienne
    holter ciśnieniowy cena badania
    hotel pracowniczy w żyrardowie
    hurtownia butów
    hydraulik pomorskie
    hydroakumulator
    Implanty Dwufazowe