Typy psychologiczne badaczy naukowych cz. 18

Wpływa on bardzo źle na uczniów. W pracowni uczeni tacy mało bardzo udzielają się młodzieży, od niechcenia raczej dają jej tematy do prac naukowych i za mało okazują zainteresowania względem biegu tychże; to też niekiedy te tematy do żadnych nie wiodą wyników i tylko zrażają młodzież.

Romantycy nie są też wolni od wielu zboczeń. I ten także typ może się wyrodzić w swoisty sposób, gdy jedna z właściwości ich w przesadnym stopniu się rozwinie. Najczęściej dodatni typ romantyka przechodzi w ujemny wskutek nadmiaru energii czynu i przesadnej przy tym ambicji. Badacz taki jest zawsze w stanie jakby podniecenia. Nieraz najdrobniejszy, najbardziej błahy fakt przezeń spostrzeżony, podnosi do niebywałych, przesadnych rozmiarów: dlatego, że on go właśnie wykrył. Ustawicznie coś ogłasza, a często bardzo publikacje jego mają niezbyt wielką wartość naukową, bo są urywkami, fragmentami, zaledwie zarysowanymi i nieprzetrawionymi należycie. U badaczy takich rozwija się niekiedy mania publikowania notatek naukowych, a gdy łączy się z tym zarozumiałość i ambicja wygórowana autora, każda publikacja — to przemowa z wysokiego piedestału, najczęściej niezasługującego na to wyniesienie. Nadto autor taki zwykle w krewki bardzo sposób, odpowiedni do cholerycznej jego natury, rzuca nieopatrznie wyrazy pogardy i potępienia na wszystkie inne, poprzednie prace, danej kwestii dotyczące, powodując w uczniach brak owego głębokiego pietyzmu dla nauki i dla uczonych, który w umysłach młodych badaczy jest tak niezmiernie pożądany.

Comments
  1. Reklama

    To Cię zainteresuje:

    masaż warszawa
    maszyna juki
    maszyny piekarnicze
    maszyny pralnicze
    meble biurowe wrocław
    meble bufety
    Meble na wymiar Śląsk
    meble ogrodowe śląskie
    miesiarka spiralna
    mieszkania białystok