Typy psychologiczne badaczy naukowych cz. 11

Wiele spostrzeżeń swoich sam prostował w następnych publikacjach i zmieniał niektóre zapatrywania bez skrupułu, dostrzegłszy błędy własne. Pomimo to wszystko, jak słusznie powiada Ostwald, „jako osobistość”, nikt inny w chemii nie wywarł tak głębokiego wpływu i nie spowodował tak daleko sięgających i tak różnorodnych jej postępów, jak Justus Liebig.

Śród biologów typowym, jak sądzę, romantykiem jest sędziwy, słynny zoolog Ernest Haeckel. Płodny w idee, dotykał różnorodnych tematów naukowych, opracowywał monery, promieniowce (Radiolaria), gąbki, meduzy, cewiopławy, pracował w dziedzinie embriologii porównawczej, filogenii, puszczał w świat liczne teorie; z różnych grup faktów, częstokroć niewystarczających jeszcze, wysnuwał daleko idące wnioski; krewki w temperamencie, staczał często namiętne walki z przeciwnikami swymi, gdyż i ta cecha charakteryzuje niektórych romantyków w przeciwstawieniu do spokoju i beznamiętności klasyków. Ale niektóre jego spostrzeżenia wymagały sprostowania, praca  jego nad monerami, tj. jakoby bez jądrowymi pierwotniakami, okazała się niedokładną, jego tz. Gastready, ustroje stanowiące jakoby dwuwarstwowe organizmy, odpowiadające przypuszczalnej Haeckel’owskiej „gastraei”, okazały się z czasem tylko larwami pewnych jamochłonów; w jego pracach znajdujemy tu i ówdzie błędy; pomimo to pozostawił on w literaturze naukowej perły, których wartość na zawsze pozostanie bardzo wielką. Jego dzieło „Die generelle Morphologie der Organizmem!” jego słynna monografia promieniowców (Radiolaria) lub meduz — to wszystko prace pierwszorzędnej wartości naukowej.

Comments
  1. Reklama

    To Cię zainteresuje:

    kancelaria prawna nieruchomości
    karambit
    karambit noże
    kardiologia Warszawa
    kartony klapowe
    katalogi i foldery poznań
    kebab mokotów
    klapy przeciwpożarowe
    klatki bezpieczeństwa
    kły tokarskie